KARATE VERSLAGEN

KARATE, DE DUBBELZIJDIGE KANT VAN EEN GOUDEN MEDAILLE

2007-06 – 1.pl. kumite voor Guido van Sprundel – Ariano Irpina, Italy

Vrijwel ieder individu zal tijdens een periode in zijn leven eens zweven tussen emotionele en rationele argumenten, op zoek naar de persoon naar wie hij naast zijn opvoeders wil luisteren. De persoon die hij vrijwillig zijn keuzes laat beïnvloeden naar visie en belang. Een gids die aanwijst of de juiste stenen op de juiste plek weg worden gelegd op een pad dat jezelf dient te plaveien. Om zodoende de vereiste grip en stabiliteit te kunnen bemachtigen op de weg van persoonlijke ontwikkeling. Sommigen vinden deze leider in hun geloof, sommigen vinden deze leiding in een ritueel en sommigen volgen hun meerdere op het werk. Ik vond het echter in de kunst, de kunst van het Karate. Vanaf mijn eerste les karate werd mij niet zozeer voor de eerste maal geleerd wat groeten nu daadwerkelijk inhield, door het aanhalen van de normen omtrent respect en wederzijdse waardering, nee er werd mij duidelijk gemaakt dat dit universele basisbegrippen waren die de peilers van hiërarchie kenmerkten. Er werd mij geleerd hoe dit gehandhaafd kon worden, ten aanzien van je opstelling ten opzichte van een meerdere en hoe respect ook terugverdiend kon worden. Onderweg leerde ik inzien wat de term selectief “luisteren” inhield en dat dit de enige mogelijkheid tot leren bleek te zijn. Ik leerde mezelf te verzorgen qua lichaam en geest en hoe je individualistisch kunt leven op een afstand van gewoontes, ver weg van verwesterde verwennerij. Ik ging beseffen wanneer het mijn beurt was om te spreken en hoe ik bij volledige spanning mijn concentratie kon verhogen door te ontspannen. Ik kon mijn leven blijvend stabiliseren en moed putten uit geestelijke en lichamelijk arbeid bij extreem intensieve herhalingen, waarbij een constante onuitgesproken gevoel van wederzijds begrip en inlevingsvermogen voelbaar was. Onderweg naar de top werd door mij al in een vroeg stadium ondervonden hoe je om diende te leren gaan met falen, waarbij ik niet verondersteld werd perfect te zijn en op talenten te kunnen teren.  Waardoor ik leerde te incasseren en prioriteiten te stellen. Gezien ik de top nooit kon en zou gaan behalen zonder volledige toewijding bij het streven naar het maximaal bereikbare. Waardoor ik situaties leerde in te schatten, zodat fouten niet door mij herhaald zouden gaan worden. Waarbij de gemaakte fouten echter steeds weer werden benadrukt, opdat er op een betrekkelijk niveau prestaties van mij verlangt werden. Op deze manier leerde ik om te gaan met het feit dat tussentijdse prestaties niet direct gecomplimenteerd of opgemerkt werden. Het grootste compliment voor mij was dan ook dat de persoon met kennis aandacht aan mijn ontwikkeling bleef besteden. Het herhaaldelijk betreden van de hoogste trede van het podium was hierin een bevestiging. Daarnaast, niet minder belangrijk, werd er mij geleerd hoe je individuele kwaliteiten kon ontplooien in een teamverband. En dat elk team met verheven uniforme doeleinden een aangewezen leider dient aan te wijzen en deze ook daadwerkelijk dient te erkennen. Er werd mij geleerd hoe ik als individualist mezelf in een team onzichtbaar diende voort te bewegen om synchroon bij elke impuls gelijk te eindigen bij een gezamenlijke top prestatie. Het kan worden vergeleken als de ontwikkeling van een kunst, waarbij je allereerst tracht binnen de gestelde lijnen te leren kleuren om vervolgens met de tijd deze zelf te gaan bepalen en naar persoonlijk verlangen te vervormen. Om uiteindelijk een impressie zodanig weer te geven dat het jouw waarheid kan weerkaatsen. Zodat je streven naar perfectionisme blijvend kan worden gehanteerd als een leidend automatisme, op weg naar een voor jouw verheven doel. Hetgeen ik niet enkel heb ervaren op weg naar mijn wereldtitel karate. Ik ben het altijd blijven ervaren, steeds weer op weg naar een gouden medaille. – Guido van Sprundel, leerling van Jan Knobel.

100 UREN

2007-10 Onderweg naar Moldavië met de UMO bus.

Dinsdag 09 okt. 2007 op de late avond word je opgehaald. Starend naar de fitte gezichten die zenuwachtig op weggaan naar een nieuw avontuur. Een nieuw WK, op weg naar nieuwe prijzen. Stappen we in en begroeten elkaar. Aan de houdingen te zien voelt iedereen zich uitermate op zijn gemak en de magische woorden “in deze bus kan ik het makkelijk 50 uur volhouden” worden uitgesproken door een zekere Murat. In Apeldoorn stoppen we om ons team compleet te maken. Het team dat op weggaat naar het WK in Moldavië, dat aangevoerd wordt door Jan Knobel, bestaat uit de deelnemende Jan Knobel jr., Murat Atesyurek, Guido van Sprundel, Andrea Vergouwen, Melissa en Samantha Broekman. Verder wordt het aangevuld door Coach en chauffeur Henk Vergouwen en team fotograaf en chauffeur Ab Broekman. Uiteraard gaat teammama Hanny Knobel ook mee. De reis verloopt op rolletjes en we vragen ons allen af, wat er toch met Polen is gebeurd. Vergissing Polen hoort al een tijdje bij de EU en we verbazen ons wat voor maatschappelijke omslag hier heeft plaatsgevonden. De ooit zo vervloekte wegen zijn nu strak en glad. Na een kleine 20 uur staan we aan de grens van Oekraïne. We worden met open armen ontvangen en aangesproken in het “Russisch” geen idee het had ook Oekraïens kunnen zijn, maar de gehele reis zal ik het verschil niet meer merken. Ze laten ons een kleine 3 uur wachten om te wennen aan het land. Denken we…Niet getreurd we hebben na 3 uur 3 stempels en de efficiëntie waar we mee hebben kennisgemaakt omtrent controles van paspoorten, vignetten, documenten en bagage is over de top. We mogen door, door het land in rijden. Wacht nee, we merken na werkelijk 10 meter al, dat de weg geen weg blijkt te zijn. Het zijn samen gezochte, bij elkaar verzamelde in een driehoek gelegde stenen. Heerlijk zoals de weg zich vervolgd. We maken kennis met putjes, drempels op snelwegen, gaten, Russisch geschreven verkeersborden. En wegen die stoppen. Ja gewoon stoppen. Zo van hier lieve mensen stopt de weg, kijk maar hoe je bij het volgende stukje stenen met teer terechtkomt. We verdwalen dan ook meerdere malen op zoek naar het vervolgtraject van de weg die we dienen te berijden. Maar de bus rijdt. Zij die een poging deden in Oekraïne aan hun verdienstelijke nachtrust te komen worden opgewekt door de oorverdovende knallen van de Oekraïense verkeersdrempel of de gaten in de weg. Knallen die werkelijk ons van de stoelen doen opveren, die de kasten doen lostrillen zodanig dat de koelkast zelfs uit angst ons op komt zoeken uit angst voor meer. Knallen die werkelijk door merg en been gaan en die ons gelouterde reizigers zenuwachtig doen maken in de vrees of de bus het toch wel gaat houden. Maar de bus houdt het en brengt ons na 12 uur pure ellende aan de grens van Moldavië. Waar wij dachten dat de Oekraïense vriendelijkheid ongekend was, doen de Moldavïers hier een schepje bovenop. Maar toegevende dat zij er maar 1 uur over deden om onze paspoorten driemaal te bekijken, door te geven naar het volgende loket en verderop de handelingen nogmaals te herhalen. Ook de vraag naar documenten en allerlei andere dingen worden uiteraard nu begrepen door de aanwezige chauffeurs, gezien zij al meerdere uren bij het kwijtraken van de weg, het vragen van de weg en door alle douanebeambten in deze taal zijn aangesproken. Niet getreurd de wegen in Moldavië zijn vergelijkbaar met die van Oekraïne…maar nog slechter. Uiteindelijk doen we er exact 42 uur over om in de hoofdstad van het land, Chisinau aan te komen. We checken ons in, in ons hotel en allen verlangen wij nog naar hetzelfde. Slaap. Dan breekt de wedstrijddag aan. We staan vroeg op en maken kennis met het woord “brak”. Na een aantal moldaavse delicatessen te hebben genuttigd maken we ons weg naar de sporttempel. Werkelijk waar, de Moldavïers noemden het sporttempel. We komen in een hal groter dan Ahoy en denken dat men er ijsjes verkoopt. Het is koud !!. Ergens op de grond zijn matten tegen elkaar gelegd. Dit moet dan vast de wedstrijdvloer zijn. Maar wat is het koud, het zand van nabij gelegen met een triest aanstarende blik van verloederde wijken is binnengewaaid. Dit verklaard niet alleen de stof, maar ook de koude…..wat blijkt….er ontbreken een hoop aantal ramen. De ramen zijn er gewoonweg niet. Waar ze zijn weet dan ook geen mens. Opwarmen van onze al zo brakke lichamen gaat een sport op zich worden. Nederlagen kunnen altijd aan meerdere factoren worden verweten, maar er komt nog wat bij. Oostblok is in het voordeel en met de vernuftigheid waar ze steeds maar weer het eurosongfestival winnen, weten ze ook de meeste partijen naar zich toe te trekken. Publiekslievelingen uit overige landen, kansmakers op de wereldtitel en tal van anderen delven het onderspit. En zo ook wij…enkel ex-wereldkampioen Murat weet zich te plaatsen voor de finales. En moest zelfs hierbij zichzelf nog door een herkansing knokken tegen een persoon, die normaal gesproken alleen maar naar hem mag kijken wanneer onze Murat zijn kunstjes doet. Helaas is het vandaag allemaal anders. Niemand draait ze partijen zoals men hoopte te doen. En zo nemen we afscheid van de koude en keren met de blikken van teleurstelling terug naar het hotel. We proberen ons nog enigszins op te vrolijken met de Big-Mac van Mc Donalds. Die ons even doet vergeten in welk apenland we ons eigenlijk bevinden. Dan is er de finale dag, en waar wij allen de dag daarvoor onder de maat gepresteerd hebben. Waar wij fouten maakten die er nog nooit gemaakt zijn en waar de motivatie van ons net zo ver te zoeken was als dat ene stukje weg dat we in Oekraïne steeds mistte. Waar mensen waarschuwingen voor stoten op het aangezicht hebben gekregen, die enkel en alleen wat bloed opleverde, waar andermans benen niet meer vooruit te branden waren en waar sommige zich lieten gaan in hun emotie tegenover de partijdigheid van de aanwezige “onpartijdige” scheidsrechters. Hopen wij nu allen dat Murat nog voor een stunt gaat zorgen. Helaas blijkt de misère zich doodleuk voort te zetten. Hij mag als eerste, en begint aan een onmogelijke opgave. De uiteindelijk onomstreden verwachtte top 3 verscharen zich hier buiten en daar is onze hoop er een van. Omgekleed en wel, tig illusies rijker bekijken we nog enkele partijen. We kijken en hopen nog maar één ding…we willen naar huis. Weg uit dit land, weg van dit toernooi. Weg. Enkelen zetten tegen de avond, in de hoop naar nog een klein beetje plezier, nog wat passen richting de plaatselijke discotheek. Terugwaarts zijn de klokken en gedachten gezet. We verlangen naar de bus, niet naar de reis, maar de naar de bus. We stappen in om 5 uur in de morgen en zullen een reis tegemoet gaan die nog vele malen erger zal zijn als de heenweg. Zoals beschreven, waren de wegen terug niet anders dan de wegen heen. Logisch, en met de zelfde daadkracht zet de bus ons af aan de Poolse grens. Waar de douanebeambten nog steeds niet aan vriendelijkheid hadden ingeleverd wensen zij ons na een kleine 4 uur stil te hebben laten staan een zeer spoedige reis. Deze stopt dan ook na een kleine meter. We staan voor een staking, vrachtwagens hebben de weg geblokkeerd en er kan niemand meer in of uit het land de grens over. We zijn verslagen en de onwerkelijkheid die ons al benaderd in de afgelegde uren neemt toe. Maar waarom zouden nu vrachtwagenchauffeurs de weg blokkeren. Zouden douanebeambten hun dan niet vriendelijk behandeld hebben, is hun tocht naar acclimatisatie van het land spoediger verlopen dan gewenst. We begrijpen het gewoon niet. En krijgen 12 uur bedenktijd van de chauffeurs om er over na te denken, eer de eerste zijn wagen aan de kant doet zetten. In de verkeerschaos die gaat ontstaan verliezen we dan ook nog meerdere uren. En bijna een plaatselijke Pool, die geen gehoor wil geven aan de vriendelijke woorden van Ab en in zijn boze bui richting Ab bijna een fout begaat die hij werkelijk met zijn leven zal moeten gaan verkopen. Ware het niet dat hij op het allerlaatste moment, zijn verstandige laatste hersencellen en instinct naar overlevingsdrang laat werken en besluit weg te lopen naar zijn auto. Eindelijk kunnen we nu kennis gaan maken met het voortreffelijke wegdek van Polen. Eindelijk kunnen we gaan slapen, eindelijk geen zenuwen meer. Enkel nog de emotionele blikken richting elkaar van de reis die nu nog 20 uur moet gaan duren. Eindelijk kan Junior ze spelletje op de PSP voortzetten zonder zijn apparaat te verliezen door een kuil of hobbel. Eindelijk kunnen de dames doen wat ze zo verlangen…..slapen. Sommigen liggen, anderen als Samantha doen het op een manier die enkel tovenaar Houdini zich kan permitteren. De magische woorden van de “in deze bus kan ik het makkelijk 50 uur volhouden” worden bewaarheid. We doen er alleen voor de fun, omdat we de bus al hebben geprezen als heilige voor wat hij heeft moeten doorstaan en waartoe hij ons heeft kunnen brengen na al die erbarmelijke omstandigheden, gewoon een dikke 8 uur bovenop. In de tussentijd krijgt Guido zijn verdiende portie klappen van de Sensei bij het uitspreken van zijn favoriete Nederlandse zanger “Paul de Leeuw” Hetgeen de emotionele band alleen maar doet versterken, Jan slaat ze frustratie uit op Guido en allen lachen erom. Waaronder Guido zelf. De vraag is of de dames het gemerkt hebben….want die….slapen. De harmonie waarin geleefd is gaat worden doorbroken. We zetten familie Broekman terug thuis af in Apeldoorn, waarna ze afscheid nemen met de woorden “we zullen jullie missen”. We denken dat het persoonlijk is en dat het niks heeft te maken met de cruise die ze hebben gehad. Waarna de reis voortgezet wordt richting Roosendaal. Allen zijn afgezet, een teleurstelling, een ervaring, een wereldreis en 100 busuren zijn wij rijker. Maar waarbij een ode moet worden gedaan, aan de gezelligheid van de reizigers, de samenhorigheid, de kunsten van de chauffeurs en ……..aan de bus die ons thuis heeft weten te brengen. – Namens Team Umo / JKA the Netherlands, Guido van Sprundel